ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Γενικές συζητήσεις για τον καιρό και το κλίμα!

Καλοκαίρι, το τελευταίο

Δημοσίευσηαπό Nick Gkikas » Τρί 19 Ιούλ 2011, 3:20

Αμπέλια, χρυσές ελιές, πέτρες, ξερολιθιές και ο ήλιος να χύνεται σαν μέλι, να αγκαλιάζει κάθε σπιθαμή αυτής της γης. Ο αέρας παρασύρει ξερόκλαδα, χόρτα, συνομιλώντας με το τοπίο και μεταφέροντας μηνύματα των νεκρών. Κάπου μακριά ακούγεται η θάλασσα, μύρισα τον αέρα και ξέρω. Είναι καλοκαίρι.
Όλα είναι έρημα και ήρεμα. Αφημένα από καιρό στην δική τους γεμάτη σιωπή. Περπατώ σε αυτό το γυμνό καλοκαιρινό τοπίο. Αλλά δεν είναι αυτό που ήταν. Το φώς σκοτεινιασε πια, η γη δεν με ανεχεται, ο αέρας με πολεμάει.
Σιγά σιγά, από μακριά ακούω τον βόμβο. Ένας ήχος οξύς, ανυπόφορος. Στο άκουσμά του και τα αγρίμια σκιάζονται, τα πτηνά αυτοκτονούν στα δέντρα, τα φίδια κλαινε πικρά και οι άνθρωποι τρελαίνονται. Σκάβουν μέχρι να μην έχουν πια νύχια, και ακόμη σκάβουν μέχρι να μην υπάρχουν καν, τρέχουν μέχρι να ματώσει η ανάσα τους, φωνάζουν μέχρι να ξεχάσουν την γλώσσα. Ερχεται από παντού, δυναμώνει, και ερημώνει τα πάντα.
Νομίζω πως δεν ανήκω εδώ. Ακούω τον βόμβο, το δέρμα μου σκάει και απο μέσα ακούω φωνές κολασμένων.
Δεν είμαι εγώ. Κοιτάω τα χέρια μου, νομίζω πως βλέπω μέσα τους.
Σιγά σιγά μικραίνω, όσο ο βόμβος μεγαλώνει. Προσπαθω να κρυφτώ από τον ήλιο, αλλά όσο περπατάω, τόσο μικραίνω και οι φωνές είναι πια παρούσες μορφές ολόγυρα που ψιθυρίζουν εκκωφαντικά για μένα. Όσο περπατάω μικραίνω κάτω από το αδυσώπητο μαύρο φως, το φως ειναι ο ιδιος ο βομβος κι εγω δεν εχω πια σκιά, οι φωνές των κολασμένων δραπέτευσαν απο εμένα, έχουν γινει πια μορφές που με ακούνε, με παρακολουθούνε με περιπαίζουν. Η σκιά του δέντρου ειναι διαρκώς μακρύτερα κι εγώ μικραίνω, είμαι ένας διάφανος, αλλά ακομά τρέχω......

Φυσάει, αλλά δεν ακούγεται πια ο αέρας, μόνο αυτό το εκκωφαντικό μαύρο φώς σαν στριγγλιά πια, φαινονται οι κόκκοι να παρασύρονται, κι εγώ ανάμεσά τους.
Κάπου ενδιάμεσα σε δύο ριπές του ανέμου, άστραψε κάτι.
Η μνήμη άρχισε να προβάλλει εικόνες στου τοπίου την οθόνη.
Η στιγμή κοντοστάθηκε.

Είμασταν όλοι εμείς, μέσα στο καλοκαίρι. Γέλια ακούγονταν, ο άνεμος έφερνε μια ξεχασμένη μυρωδιά ντομάτας από τη κουζίνα της γιαγιάς και το βουιτό του μελτεμιού στο μπαλκόνι ήταν ο μεσημεριάτικος επισκέπτης του, που δεν ήθελε ποτέ παρέα.
Το βράδυ θα καθόμασταν όλοι μαζί, όταν ο επισκέπτης θα είχε πια φύγει. Οι μεγάλοι θα έλεγαν ιστορίες από τα παλιά κι εμείς αποκαμωμένοι από τη ποδηλατάδα και τα κύματα στη θάλασσα, το ποδοσφαιρο, τα χώματα, τα χτυπημένα γόνατα, θα τρώγαμε καρπούζι φτύνοντας τα κουκούτσια στον κήπο, εάν δεν τα φτύναμε στα μαλλιά μας. Ίσως να φύτρωνε μια καρπουζιά του χρόνου, το ήξερα καλά γιατί και πέρσι ειχα φτύσει εκεί και φέτος έγινε καρπουζιά και τα τρώγαμε, αλλά πάντα γελούσα μόνος μου γιατι σκεφτόμουνα τί θα γινότανε εάν φύτρωνε μια καρπουζιά στα μαλλιά της ξαδέρφης μου.
Και μια άλλη μέρα, πρωί θα μας ξύπναγαν με το ζόρι να πηγαίναμε στην εκκλησία, θα είμασταν ήσυχοι για να μας ξεχάσουν οι μεγάλοι, αλλά μετά θα κλέβαμε αυτό το κρασί που έβαζε ο παπάς να μας κοινωνήσει να το πιούμε κρυφά μετά.
Όταν κοιμόμασταν ονειρευόμασταν και ανυπομονούσαμε να μεγαλώσουμε. Αλήθεια πώς είναι να μεγαλώνεις; Μπαμπά, το ξέρεις οτι έχεις ζήσει τη μισή ζωή σου; Πωπω...εγώ άμα βάλω άλλα τόσα, θα γίνω μόνο 16...και η Αλεξάνδρα πόσο είναι...; αλήθεια πότε κάνουμεε παιδιά.....θα παντρευτούμε.....μα δεν της έχω πει οτι την αγαπάω, ο μπαμπάς πότε παντρεύτηκε....την αγαπάει τη μαμά;
Ένα ξυπνητήρι με ξυπνάει. Στο ίδιο κρεβάτι, ο ιδρώτας στο μέτωπο και η ζέστη χορεύει με τις μύγες.
Βρεγμένο σεντόνι, στεγνό μυαλό. Δεν υπάρχει όνειρο. Μόνο ο βόμβος. Ένα αδιάκοπο κομπρεσέρ, μέσα στην τρεμάμενη ατμόσφαιρα που θέλει να σβήσει.

Βγαίνω στο δρόμο όπως είμαι. Μοιάζω σαν να έβλεπα 6 ώρες έργο στο σινεμά, αλλά δεν θυμάμαι κιόλας. Έχω πάλι σκιά, και προσπαθώ να κρυφτώ σε αυτήν.
Ανίκανος να σκεφτώ, ο βόμβος θα μου υπενθυμίσει οτι την σκέψη θα την έχει κάνει κάποιος άλλος οπότε δεν χρειάζεται να την κάνω, αλλά ακόμη κι αν την έκανα δεν θα υπήρχε λόγος να μιλήσω. Δεν ξέρω τί ακριβώς θέλω, νομίζω πως έτσι μοιάζει ο θάνατος και η σκέψη με ερεθίζει. Θέλω να τρέξω, γιατί δεν μπορώ πια να μιλήσω.

Όταν πιο παλιά ονειροπολούσαμε στον ξύπνιο, κάναμε πως ακούμε, άλλα λέγαμε κι άλλα θέλαμε να πούμε, άλλα μας λέγανε κι άλλα καταλαβαίναμε. Δεν είχε σημασία. Γιατί, το βράδυ στο μπαλκόνι οι μεγάλοι θα έλεγαν ιστορίες από τα παλιά. Αλλά τώρα ζορίσανε τα πράγματα.
Οι μεγάλοι περπάτησαν μέσα στο φως, και κάπου μακριά ίσως τους δεις να ξαποσταίνουν κάτω απο μια μακρινή σκιά, σαν διάθλαση φωτός.
Το μπαλκόνι άδειασε και ο κήπος μας ξεράθηκε.
Εμείς θα τους παρακολουθούμε να χάνονται στον τρεμάμενο ορίζοντα και δεν θα έχουμε πια μιλιά.
Κάποιος θα έρθει να μας πει τελικά τί είναι σωστό και τί όχι. Κάποιος θα έρθει να μας πει να κοιτάξουμε τι δουλειά μας. Κάποιος θα μας πείσει για ένα άλλο όνειρο. Κάποιος θα μας υπενθυμίζει οτι ειναι όλα λογικά. Κάποιος θα ψάχνει για συμβιβασμούς. Με το στανιό

Και τότε, ούτε όνειρα θα κάνουμε, ούτε ιστορίες από τα παλιά θα έχουμε πια να διηγηθούμε. Μόνο θα ψάχνουμε να κρυφτούμε από αυτό το αδυσώπητο φως, φτύνοντας ο ένας στα μαλλιά του άλλου κουκούτσια λογικής.




http://www.songmeanings.net/songs/view/ ... 858584953/
Ψάξε μονοπάτι απάτητο, απ τα βλέφαρα διώξε τον ύπνο,
Φιλα τους προδότες σου στο δείπνο, χάραξε πορεία για το Άρρητο....
Άβαταρ μέλους
Nick Gkikas
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1683
Εγγραφή: Τρί 22 Μαρ 2011, 1:11
Τοποθεσία: Ηλιούπολη Αττικής 150μ και Ζάρακες Ευβοίας 160μ

H "καμμένη "ιστορια ενός τυπου που που η δουλειά του ήταν...

Δημοσίευσηαπό nNoe » Τετ 05 Οκτ 2011, 15:36

Λοιπόν,αυτή είναι η σύντομη και θλιβερή ιστορία ενός τύπου,που η δουλειά του ήταν να κρατάει με την πλάτη του μια μεγάλη πολυκατοικία.Ο τύπος αυτός ηταν και καιρόφιλος ,του άρεσε δλδ να παρατηρεί τον ουρανό,τα σύννεφα,τις βροχές και τις καταιγίδες.Τελευταία είχε δυο προβλήματα.Το ένα ήταν ότι είχε κουραστεί τόσο η πλάτη του να κρατάει την πολυκατοικία που συνεχώς έσκυβε όλο και πιο πολύ το κεφάλι ,με αποτέλεσμα να του είναι δύσκολο να παρακολουθεί τον ουρανό και το δεύτερο προβλημά του ήταν ότι είχαν σταματήσει οι καταγίδες,δεν είχε καν συννεφα, και έτσι ούτε όταν τέλειωνε τη δουλειά του ,είχε να παρατηρήσει τίποτα στον ουρανό .

Ο καιρός πέρναγε και τα πράγματα γιαυτόν πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.Μέρα με τη μέρα έσκυβε όλο και πιο πολύ ενώ ταυτόχρονα κομματια από σοβάδες και μπετόν ξεκολούσαν από την πλάτη της πολυκατοικίας και του έρχονταν στο κεφάλι.Καθε μερα που περνούσε,πήγαινε σπίτι του μετα τη δουλειά και συλλογιζόταν πως θα έβγαζε την επόμενη μέρα σώος.Για τις καταιγίδες φυσικά ούτε λόγος.Τις είχε σχεδόν ξεχάσει.Οι στάλες της βροχής είχαν αντικαταστήσει οι σοβάδες και οι πέτρες.

Μια μέρα,ήταν η τελευταία του μέρα σ αυτόν τον κόσμο.Η πολυκατοικία κατέρρευσε στην πλάτη του συνθλιβοντας τον εντελώς.Χαλκομανία έγινε ο τύπος,όπως το κογιότ που έπεφτε στη παγίδα του μπιμμ -μπιπππ.Πέθανε λοιπόν και η ψυχή του ξεκίνησε το μακρύ της ταξίδι στο επέκεινα.Ενας άγγελος προτου τον πάει στον Αδη,τον πηγε μια βόλτα να δει τον παράδεισο και την κόλαση πρωτα ,ετσι να παρει μια ιδεα για το που θα πήγαινε τελικα μετα τη κρίση της από τον Θεο.

Φτασανε στον Παράδεισο και ο τύπος θαύμασε κ αγαλίασε.Ηρεμία ,καλωσύνη,ωραίο αεράκι,γαλαζιος ουρανός ,πρασινάδα.Πολύ όμορφα είναι εδώ λέει του Αγγγέλου του.Μια ερώτηση μόνο."Καταιγίδες.εχει εδώ?" Ότι εισαι νεκρός ,είναι γεγονός του απάντησε ο Αγγελος,αλλα ακομα και νεκρός δεν είσαι καθόλου καλά.Ειναι δυνατόν να έχει καταιγίδες ο παράδεισος???Καταιγίδες θύελλες παγωνιά και αφόρητη ζέστη έχει μόνο η κόλαση."Να πάμε να δω και τη κόλαση τότε?ειπε ο τύπος που η εξυπνάδα του μετα το θανατό του είχε αυξηθεί εντυπωσιακά."Να παμε " του είπεο Αγγελος,έτσι κ αλλιώς θα πηγαίναμε."

Πάνε λοιπόν στη Κόλαση ,τι να δει ο τύπος.Χαμό.Αστραπές,κερυανοί,θύελλες,τυφωνες,χαλάζια,χιόνια,παγάκια,αέρηδες τρομεροί,κατάμαυρα σύννεφα .Όπα.λέει ενθουσιαμένος.Εδω μ αρέσει ,εδώ θα μείνω,λεει του Αγγέλου.Ο Αγγελος τον κοιτάει καλα καλα," ε ,δε το χεις " του πε.Δε πας καθόλου καλά.Πρώτη φορά ακούω άνθρωπο να θέλει να μείνει εδώ.Εχε υπόψιν σου ,του λέει,πως εδώ στη κόλαση,έχει μόνο αυτά.Ηλιος δε βγαίνει ποτέ,κάλμα δεν γνωρίζει ο τόπος.Και φυσικά ,δεν έχω ιδεά τι δουλειά θα σου δώσουν να κάνεις.Ο τυπος δεν άκουγε τιποτα.Επέμενε.Εγώ θα μείνω εδώ,έλεγε και ξαναλεγε.Καλά ,απάντησε ο Αγγελος,πάμε στο θεό και αυτος θ αποφασίσει.

Τελικά έφτασαν μπροστά στον θεό.Αυτός τα ξερε όλα.Δε χρειάστηκε να γίνει κανένας διάλογος.Περίλυπος είπε στον τύπο:" αφου θες τοσο πολύ να πας στη κόλαση ,πήγαινε".

Ο τύπος πήγε στη κόλαση ,κ έκατσε να χαζεύει τα φαινόμενα.Μεχρι που ενας δαίμονας τον πλησιάζει και του λεει…"ε ψιτ μεγάλε.."εδώ δε καθόμαστε ,εχει δουλεια!! Τι δουλειά ,απάντησε ο τύπος.Να λέει,ο δαίμονας,βλέπεις αυτό τον τοίχο?Εχουμε μεγάλο πρόβλημα,οι κεραυνοί κέθε 3 κ λίγο τον ρίχνουν κάτω.Τραβα και βάλε πλάτη να τον κρατας!! Όχι ρε φίλε,του λεει το τύπος.Μεχρι ποτε??Μέχρι πάντα ,του απαντά ο διάολος.

Αυτή ηταν η θλιβερή και καμμένη ιστορία του τύπου αυτού.Ακόμα είναι στη κόλαση και βλαστημάει τους κεραυνούς που ρίχνουν τον τοίχο στη πλάτη του αιώνια….

*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/2011/09/blog-post_3035.html
*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/

"Ιn Hellasweather,we trust"
Άβαταρ μέλους
nNoe
 
Δημοσιεύσεις: 2071
Εγγραφή: Τετ 30 Μαρ 2011, 8:17
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ(ΚΥΨΕΛΗ)

Φθινόπωρο το τελευταίο

Δημοσίευσηαπό Nick Gkikas » Πέμ 13 Οκτ 2011, 0:40

Ήθελα να γράψω για το Φθινόπωρο αλλά μόνο ανάκριση έκανα στις λέξεις...
Κάπου μου ξέφυγε μια ατάκα, ο,τι κάθε μέρα που ζω είναι ανάμνηση από το σκοτεινό μέλλον...
Η σιωπή συμφωνησε.
Και μετά, μια αρχαία μουσική άρχισε να σιγοπαίζει στο μυαλό μου, αλλά μόνο το ρυθμό κατάφερα να κρατήσω.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω να τα λέω, γιατί οι σκέψεις θέλουν να προλάβουν αυτή τη δίνη, που με παρασύρει...Δεν προλαβαίνουν οι λέξεις.
Και η σιωπή, συμφώνησε ξανά.
Η μνήμη θέλει να διασχίσει αυτό το φουρτουνιασμένο πέλαγος και δεν έχει πλήρωμα.
Σανίδα σωτηρίας, μερικά βιντεάκια, από τον Σεπτέμβρη, κάποια από την αρχή του και κάποια από το τέλος.
Σας τα παραδίδω αντί αναφοράς Σεπτέμβρη...Φθινόπωρο, το τελευταίο:


Ψάξε μονοπάτι απάτητο, απ τα βλέφαρα διώξε τον ύπνο,
Φιλα τους προδότες σου στο δείπνο, χάραξε πορεία για το Άρρητο....
Άβαταρ μέλους
Nick Gkikas
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1683
Εγγραφή: Τρί 22 Μαρ 2011, 1:11
Τοποθεσία: Ηλιούπολη Αττικής 150μ και Ζάρακες Ευβοίας 160μ

Re: Καλοκαίρι, το τελευταίο

Δημοσίευσηαπό Edward N. Lorentz » Πέμ 13 Οκτ 2011, 10:14

Ταξιδιάρικο βίντεο...
Edward N. Lorentz
 

Καβάντζες στην "μάχη"

Δημοσίευσηαπό nNoe » Τρί 22 Νοέμ 2011, 9:54

Το 2009-10,στη προσωπικη μου σημειολογια και καιρική μνήμη,ανήκει στις κορυφαίες στιγμές.Οπως ανήκει και ο καυσωνας του 07 ,το χιονι του 04.Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βλέπει κανείς τα πράγματα.Δυο εξ αυτων,ειναι,ενας , να τα βλέπει απο πολύ κοντά και ενας άλλος,απο απόσταση για να χει μια πιο συνολικη αίσθηση..

Σην έρευνα που κάνω στα αρχεία των εφημερίδων,βλέπω αυτή την διαδοχή των καιρικών μεταβλητών μέσα στον χρόνο.Υπάρχουν χρονιές που δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο.Τότε η ματιά φεύγει,ψάχνει να βρεί την επομενη σημαντική διαταραχή.Αν όμως ζούσα εκείνη την εποχή και πέρναγα από κόσκινο την κάθε μέρα,τον κάθε μήνα,το κάθε έτος,δε νομίζω οτι θα είχα πολύ διαφορετικη αντίδραση απ αυτή που τώρα έχω,οταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται έσι ώστε να με ευχαριστούν.

"Έχει πλάκα'' ,ότι, διαβάζονας τα αρχεία αυτά και αποθηκεύοντας ότι μ ενδιαφέρει,καταλήγω να μιλάω για δεκαετίες μετά απο δεκαετίες,μιλάω για αιώνες μετά απο αιώνες .Και κάπου κάπου ,περνάει απο το μυαλό οτι,μέσα σ αυτές τις δεκαετίες ,άνθρωποι γεννήθηκαν,μεγάλωσαν,άλλαξαν ζωές,άλλαξες πόλεις,μετακνήθηκαν,παντρεύτηκαν ,βίωσαν τραγωδίες,χαρές,γέννησαν,στο τέλος πέθαναν...Ταυτόχρονα με τα καιρικά άρθρα των εφμερίδων,στις ίδιες σελίδες περνούσε η ζωή της εποχής ,τα σκάνδαλα της εποχής ,η οικονομία,οι τραγωδίες,οι πολιτικές αναταραχές ,τα κοινωνικα προβλήματα, ζωή των ανθρωπων δλδ σε ενα πιο μεγάλο σύνολο.Και αυτο το ταξίδι συνολικά στο χρόνο είναι κάτι σαν "φιλοσοφική ένεση " στην καιρική οφθαλμολογία.Δίνει μια νέα διάσταση στο πως βλέπω τον καιρό μέσα στο χρόνο.Και αυτή η διάσταση με τη σειρά της ,εισάγει στον τρόπο που βιώνω τωρα τα πράγματα μερικά χαρακτηριστικά που επηρεάζουν και τα συναισθηματά μου ,αλλά και την γνώση μου για τον περιβάλλοντα καιρό και χωροχρόνο που ζω.

Μέρι το βράδυ της 13ης Φλεβάρη του 04,είχα μια αντίληψη γα το χιόνι,το κρύο,τον πάγο.Είχα μια αντίληψη για το πως είχε πάει μέχρι τότε ο χειμώνας.Ειχα μια πιο συνολικη ματιά και αίσθηση για το αν αυτό που βιώνω ως καιρό,ήταν "φυσιολογικο",ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο που ζω.Και μετά κάτι άλλαξε.Είδα πως ,οτι ήξερα για τον πάτο της γνώσης του καιρικού πηγαδιού αλλά και για τον ουρανό του,δεν ίσχυε.Ο ουρανός ήταν πιο ψηλα.Και οταν ηρθε το καλοκαίρι του 07 είδα οτι ο πάτος του ήταν ακόμα πιο κάτω.


Οταν ήρθε ο χειμώνας του 09-10,είδα (με τρόμο) ότι ισως δεν υπάρχει καν πάτος στο πηγάδι.Την νύχτα της παραμονής της πρωτοχρονιάς καθισμενος στις καρέκλες της αυλής ενός cafe bar στην Ερυθραία ,φορώντας κοντομάνικο,και ενα λινό σακάκι,φαντάστηκα τον ευατό μου σαν πολίτη μιας νέας εποχής ,ενος νέου καιρού,ενός καιρού που ήταν παγιδευμένος σ ενα όνομα που κουβαλούσε για αιώνες πάνω του,αλλά ο ίδιος δεν είχε καμιά σχέση με αυτον."Χειμώνας....." ήταν αυτό το όνομα και δεν ήταν παρά ",ενας άγνωστος στην πόλη"......

Και τότε,σαν "αμυνα" σκέφτηκα πως είναι ανάγκη να φύγω το γρηγορότερο μακριά,απ οτι μέχρι τότε ήξερα και νοούσα σα φυσιολογικό,σαν κανονικό,σαν αναμενόμενο.Να φυγω μακριά απο τα γνωριμα στέκια μου,να βρώ καινούργιες καβάντζες ασφαλείας,να προστατευτώ ,να περιμένω,να ελπίζω,η να βρίζω ακόμα,απο μια απόσταση ασφαλείας,δίνοντας χωρο έκφρασης σ όλα τα συναισθηματά μου κ αναγνωριζοντάς τα όλα,σαν δικά μου "παιδιά".Όλο αυτό ηταν ενστικτώδικο,και σιγα σιγά πέρασε μέσα στο μυαλό μου σαν συνειδητή σκέψη ,που άρχισα να την επεξεργάζομαι,απο ανάγκη περισσότερο και όχι απο ευχαρίστηση.

Υπάρχει μια σκέψη ογκόλιθος που οριοθετει τώρα νέα σύνορα στον καιρικό μου μικρόκοσμο.Μα υπόθεση εργασίας ας πούμε,που με δυο λόγια λέει,το εξης :"koίτα να δεις,τα πράγματα άλλαξαν, οι χειμώνες σαν το 09*-10 θα μπορουσε να ειναι σιγά σιγά ο κανόνας και όχι μια εξαίρεση.Τι θα κανεις?Θα βρίσεις,θα πέσεις σε κατάθλιψη,θα χυπηθείς,οκ,,και μετά?Μετά τι?Η βρισκεις νέους τρόπους να υπάρξεις εκεί μέσα,η φέυγεις και ξεχνάς την αγάπη σου για τον καιρό,άντε το πολύ πολυ σε κάθε επέτειο καταιγίδας η χιονιού να κάνεις ,ενα σεμνό μνημόσυνο με μερικούς φίλους απο τα παλιά....Τι θα κάνεις???Κατι πρεπει να κάνεις ,όπως κα να χει....


Φαντάζομαι τον ευατό μου,σαν ταξιδευτή σ ενα τοπίο σκληρό και άγονο.Σε μια εποχή με δανεισμένο όνομα και μεταλλαγμένες διαθέσεις.Και σκέφτομαι οτι θα θελα να προστατέψω ότι ειναι πραγματικά δικό μου,τη μνήμη μου πάνω απ ολα,και να κινηθώ σε μια λογική που πολύ χοντροκομμένα λέει: "γίνε αυτό που δεν έχεις "Kai σ αυτη τη διαδρομη που γα μενα ¨αρχισε εδω και 2 χρόνια περίπου,οταν συναντώ καιρους που ξέρω,που μου ναι οικείοι,τους μαζεύω ευβλαβικά και τους αποθηκεύω.Είναι το "λίπος" μου,είναι τα εφοδιά μου που δε ξοδεύω πλέον αλόγιστα και που τους τοποθετώ με καινούργιες ονομασίες και καινούργια χαρακτηριστικά στην αποθήκη εφοδίων του μυαλού μου.Δε τους τοποθετω πχ με βάση τα χιλιοστά μιας υδρολογικής περιόδου.Οχι.Οχι, γιατι εμένα δε μου λέει τιποτα να ρίξει όλο το μεσο ορο βροχης 3 μηνων ,μεσα σε 5 μερες .Δεν μου ειναι χρήσιμο στο τροπο που αντιλαμβάνομαι τα πράματα οι αριθμοί χιονόπτωσης πχ.Ακολουθώ δλδ,μια λογικη που λέει πολύ γενικα: "μάζευε και ας ειν και ρώγες"...και βρες τρόπους να εχαριστιέσαι ακόμα και μετα "σκατά¨.Γιατί?Δίότι το χω ενταξει όλο αυτό σε μια νέα "πραγματικότητα μάχης¨",που για μένα έχει νόημα του να τη δωσω και συμμετέχω σ αυτή,υπο το πρίσμα της ψυχικής μου επικοινωνίας και ισσοροπίας με το καιρικό περιβαλλον μου.Ενίοτε ,όποτε αισθανομαι ανάμεσα σε φλους,ή τα "χω πιει ' λιγο παρπάνω και θέλω να ξεδώσω ,βεβαίως "τα χώνω".Αλλα επειδή στο χώσιμο αυτό,ξέρω σ ενα μεγάλο βαθμό "της ζωης μου το παιχνίδι" ,δεν χρειάζομαι δικαιολογίες για να το κάνω.Δεν χρειάζεται να παραθέσω στοιχεία που θα πεισουν τον οποιοδηποτε για την αλήθεια της αδικίας που με πνίγει.Να προσπαθω δλδ ,να κανω τον αλλον να σκεφτεί και αν ειναι δυνατον να τον κάνω να πει..."ναι....αδικήμενος!!! μεγαλος αδικημένος!!'"

Όλοι ειναι αδικημενοι με βάση τη δικιά μου αντίληψη.΄Ολοι.Ακόμα κ αυτός που εχει καθε μερα βροχή μεχρι τώρα και έχει και χιόνια οποτε τα θελε.Την μέρα που θα σταματήσει να χιονίζει η θα κανει ενα διαλλειμα απο τις καταιγίδες,αν δηλώσει αδικημένος ,για μένα ,είναι!!!! Και δεν κάνω πλάκα.Ο λόγος που δεν κάνω πλάκα ,ειναι απλος.Εχω ηδη δωσει προτεραιότητα σ αλλα μεγέθη έκφρασης .Στη ψυχή του καθένα.Αισθάνεσαι αδικημένος?Εισαι!! Αισθάνεσαι χαρούμενος?Είσαι! Αισθανεσαι προβληματσμενος"?Εισαι! Μη μου λες στοχεια για να με πείσεις! Δε τα χρειαζομαι! Ενα μόνο έχε κατα νου .Ο καιρός δεν έχει πάτο και δεν έχει ουρανό.Αλλά ο καιρός ειναι αιώνιος.Και συ ,και γω συντομοι και πρόσκαιροι σ αυτο τον κόσμο.Κ εχουμε ανάγκη απο εναν "πάτο" και ενα "ουρανό" ..Εναν ουρανό γα να πεταμε κ εναν πάτο για να κρυβόμαστε.. Μια καβάντζα ,για να μιλάμε οχι τοσο ΓΙΑ τον καιρό.αλλα ...ΜΕ τον καιρο.!! ;)

*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/

"Ιn Hellasweather,we trust"
Άβαταρ μέλους
nNoe
 
Δημοσιεύσεις: 2071
Εγγραφή: Τετ 30 Μαρ 2011, 8:17
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ(ΚΥΨΕΛΗ)

Re: Καβάντζες στην "μάχη"

Δημοσίευσηαπό csath07 » Τρί 22 Νοέμ 2011, 13:23

nNoe έγραψε: Σην έρευνα που κάνω στα αρχεία των εφημερίδων,βλέπω αυτή την διαδοχή των καιρικών μεταβλητών μέσα στον χρόνο.Υπάρχουν χρονιές που δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο.Τότε η ματιά φεύγει,ψάχνει να βρεί την επομενη σημαντική διαταραχή.Αν όμως ζούσα εκείνη την εποχή και πέρναγα από κόσκινο την κάθε μέρα,τον κάθε μήνα,το κάθε έτος,δε νομίζω οτι θα είχα πολύ διαφορετικη αντίδραση απ αυτή που τώρα έχω,οταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται έσι ώστε να με ευχαριστούν.

"Έχει πλάκα'' ,ότι, διαβάζονας τα αρχεία αυτά και αποθηκεύοντας ότι μ ενδιαφέρει,καταλήγω να μιλάω για δεκαετίες μετά απο δεκαετίες,μιλάω για αιώνες μετά απο αιώνες .Και κάπου κάπου ,περνάει απο το μυαλό οτι,μέσα σ αυτές τις δεκαετίες ,άνθρωποι γεννήθηκαν,μεγάλωσαν,άλλαξαν ζωές,άλλαξες πόλεις,μετακνήθηκαν,παντρεύτηκαν ,βίωσαν τραγωδίες,χαρές,γέννησαν,στο τέλος πέθαναν...Ταυτόχρονα με τα καιρικά άρθρα των εφμερίδων,στις ίδιες σελίδες περνούσε η ζωή της εποχής ,τα σκάνδαλα της εποχής ,η οικονομία,οι τραγωδίες,οι πολιτικές αναταραχές ,τα κοινωνικα προβλήματα, ζωή των ανθρωπων δλδ σε ενα πιο μεγάλο σύνολο.Και αυτο το ταξίδι συνολικά στο χρόνο είναι κάτι σαν "φιλοσοφική ένεση " στην καιρική οφθαλμολογία.Δίνει μια νέα διάσταση στο πως βλέπω τον καιρό μέσα στο χρόνο.Και αυτή η διάσταση με τη σειρά της ,εισάγει στον τρόπο που βιώνω τωρα τα πράγματα μερικά χαρακτηριστικά που επηρεάζουν και τα συναισθηματά μου ,αλλά και την γνώση μου για τον περιβάλλοντα καιρό και χωροχρόνο που ζω.



Το ίδιο ένιωσα (σε πιο μικρές χρονικές κλίμακες βέβαια) όταν για να φτιάξω το αρχείο καταιγίδων και χιονοπτώσεων, άρχισα ένα ταξίδι στο χρόνο της λίστας ξεκινώντας από το 1ο μήνυμα ως το τελευταίο και είδα σε fast forward τις αντιδράσεις και τις συγκινήσεις των μελών σε κάθε καιρό από το 2002 ως το 2010 που το έκανα αυτό. Με την ευκαιρία παραπέμπω στο τότε μήνυμα μου http://groups.yahoo.com/group/hellaswea ... sage/88557
Χρήστος Ν / Κυψέλη - Αθήνα 150m / 38.0 Ν - 23.7 E
Αρχεία - Φωτογραφικό υλικό - Αναφορές: http://antisimvatikos.blogspot.com/

Αφιέρωμα: H δύναμη του Καιρού στην Αθήνα: http://tinyurl.com/nk2ebj3
csath07
 
Δημοσιεύσεις: 1120
Εγγραφή: Κυρ 03 Ιούλ 2011, 21:46
Τοποθεσία: Κυψέλη - Αθήνα

Re: Καβάντζες στην "μάχη"

Δημοσίευσηαπό xionopatriarxis » Τρί 22 Νοέμ 2011, 16:34

Ωραίο κείμενο και ιδίως η τελευταία παράγραφος.
Ὁ Λυγκηστίδος, Πελαγονίας καί Νοτίου Αἵμου, Ἀλέξανδρος
Άβαταρ μέλους
xionopatriarxis
 
Δημοσιεύσεις: 851
Εγγραφή: Τετ 06 Απρ 2011, 20:33
Τοποθεσία: Snowland

Ημερολόγιο μπαλαούρου

Δημοσίευσηαπό nNoe » Τρί 06 Δεκ 2011, 21:57

"αναφορά παιχνίδια"
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Εχει ξεχαστεί μέσα μου η βροχή.Εχει ξεχαστεί και δεν μου λείπει.Η βροχή ,ο κεραυνός,η βία της φύσης .Εχουν ξεχαστεί.Ηπιες ημέρες και νύχτες ξοδευουν αρωμα φορμόλης σ ότι νόμιζα ότι μου λειπε και ξεχνιούνται κάπου μέσα μου.Μόνο ο κρύος άνεμος με ζωντανεύει κάπου καπου και μου θυμίζει πράγματα που μου λείπουνε.Τέλειωσε κ αυτός και η πορεία μοιάζει ολότελα μοναχική κ ατέλειωτη.Σήμερα ο ουρανός έπαιζε απ το πρωί.Τον έβλεπα στα κρυφά μην μπορωντας ΄όμως να νιώσω τίποτα απο την ομορφιά του.Οταν στριμώχνομαι,με φανταζομαι να βγαίνω στα πλαινά του καραβιού και να αράζω κοιτώντας το νυχτερινό κύμα αφήνοντας τη ψύχρα και την υγρασία να προσπαθούν να με κυριεύσουν.Σα νιώσω την πίκρα μου ίσα με τ αλάτι της θάλασσας ,μπαίνω πάλι μέσα ,τραβώντας κατα το μπαλαούρο.Κει κουλουριάζομαι στις μεγάλες φωλιές των κάβων ,αναπνέω μοράβια και μίνιο και συλλογιέμαι ένα μικρό μαχαίρι που χασα καποτε σε μια παραλία στη Νότια Κρητη στο Λιβυκό....
Περίσσεψαν το λοιπόν ,τα παιχνίδια του ουρανού σήμερα.Ποιος τα θέλει,τζάμπα είναι :

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

ΣΧΟΛΙΑ-ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -ΣΑΝ ΧΤΕΣ-ΣΑΝ ΑΥΡΙΟ

1. 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1907..."Απο χτες ο καιρός έγεινε πολύ άγριος...Αί νιφάδαις αραιαί αραιαί καταρχάς,πυκνόταται δε κατα το εσπέρας.....εκάλυψαν όλες τις στέγες των οικιών....."ΣΚΡΙΠ,"Το πρώτο χιόνι"

Εικόνα
http://1.bp.blogspot.com/-QHvr_3hDPCI/Tt5kLp5clfI/AAAAAAAAHqY/K8ybW7nKogs/s1600/06121907.jpg

2. Η κακοκαιρία του 1957,βαίνει προς ύφεσιν.Η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στις 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1957

Εικόνα
http://4.bp.blogspot.com/-tLRXFXFMipI/Tt5k07Fh7uI/AAAAAAAAHqg/6R_VkUDD1VY/s1600/06121957.jpg


Δύο φωτογραφίες ,μια απο Αθήνα και μία απο Θεσσαλονίκη,το διήμερο 5 και 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ:

Εικόνα

Εικόνα

3 . 1958 6 ΔΕΚΜΕΒΡΙΟΥ .Kai Η κακοκαιρία του 1958 ,βαίνει προς ύφεση .Aρθρο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Εικόνα
http://3.bp.blogspot.com/-TZOeNM0idQ8/Tt5mxgidaWI/AAAAAAAAHrI/JLmk4fO9Bcc/s1600/06121958.jpg


Και η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ :

Εικόνα
http://3.bp.blogspot.com/-v1o_57P59Nw/Tt5n5znm2tI/AAAAAAAAHrY/X5md0fH4mQg/s1600/06121964.jpg

5.1977.6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ.Το άρθρο του ΡΙΖΟΥ ,μιλαει για μια κακοκαιρία που συνεχίζεται.Χιόνια ,βροχές χιονόνερο και παγωνιές

Εικόνα
http://3.bp.blogspot.com/-5R2TBEKYcoI/Tt5o-FrHm7I/AAAAAAAAHrg/jB7oJ-0fNbc/s1600/06121977.jpg


6. Την επόμενη χρονιά,στην ίδια ημερομηνία συναντάμε μια παρόμοια κακοκαιρία.6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1978 και τα αρθρα,απο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Εικόνα
http://3.bp.blogspot.com/-8AWOaBxoIrU/Tt5pwDLLGxI/AAAAAAAAHrw/DMWXxhCUGkk/s1600/06121978.jpg

7.θα ακολοθήσω τη συμβουλή της φραπετζούς,και θα χρησιμοποιήσω το παρων Post να γραφω εδω τις αναφορεςμου καθε μερα ,αλλάζοντας τον τίτλο στα Reply .Nα δουμε πως θα πάει.

8,Ευχαριστω τη Μαρία για τη βοήθεια σε κάποια αρθρα -αρχεια εφημεριδων.

9.Χρόνια πολλά στους Νικολάδες της λίστας μας. :) [b][/b]
Τελευταία επεξεργασία από nNoe και Δευτ 12 Δεκ 2011, 0:37, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά
*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/

"Ιn Hellasweather,we trust"
Άβαταρ μέλους
nNoe
 
Δημοσιεύσεις: 2071
Εγγραφή: Τετ 30 Μαρ 2011, 8:17
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ(ΚΥΨΕΛΗ)

"αναφορά Αββά Γκαμπριέλ"

Δημοσίευσηαπό nNoe » Τετ 07 Δεκ 2011, 21:37

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Ο καιρός περνάει δίπλα σου όπως και η ζωή .Δε χρειάζεται να σηκωθείς καν απο τη καρέκλα σου .Βλεπεις τα σύννεφα στα ξαφνικά να μαζεύονται,τον άερα να δυναμώνει,απο μακριά ακούς μια βροντή ,ύστερα μια άλλη,κ ύστερα μια ακόμα πιο μακρινή.Ακούς τη βροχή και μέχρι να σηκωθείς να πας στο παράθυρο ολα έχουν φύγει.Περασαν απο δίπλα σου ,ακόμα μια φορά.Οπως και η ζωή σου.Μια ζωή που σου ανακοινώσαν οτι διατιμήθηκε,ότι φτύνηνε,ότι γενικά είσαι κάτι σαν βάρος που υπάρχει σαν error , σαν ιος ,στο σύστημα κάποιων αλογόριθμων καποιων ηλεκτρονικών καντράν στα χρηματιστήρια του πλανήτη.Αυτη η αίσθηση να μένεις για τοσο λίγο απ εξω.Αυτο το μίσος και η απαξίωση που σέρνεται σα φίδι παντού....Αυτός ο φόβος ότι δεν θα προλάβεις να βρεθείς ξανά στο επίκεντρο.Αυτη η υποψία πως αυτό δεν ειναι δικιά σου επιλογή καν.Αυτα τα όνειρα που ξεχάστηκαν με το χρόνο και ξεχνιούνται όλο και πιο πολύ μέσα σου.Κ αυτή η νέα αισθηση της παγωμάρας ,πρωτόγνωρης,γεμάτη αλλοτρίωση,γεμάτη ιδιοτέλεια,γεμάτη τρόμο.Και ο καιρος,όταν έρχεται να περνάει δίπλα σου να στο κάνει ακόμα πιο έντονο αυτο το συναισθημα.

Φωτογραφίες της σημερινής ημέρας.Μετά τις 12 το μεσημέρι ,βροχή και μακρινή καταιγίδα.Φωτο απο Σεπόλια :

Εικόνα

Aπόγευμα και χαμηλά νέφη παίζουν μπροστά στη Πάρνηθα :

Εικόνα

Mε τη δύση ,χρώματα έβαψαν πάλι τον ορίζοντα....Μακρινές πρόσκαιρες ομορφιές

Εικόνα

Εικόνα
(ακομα περισσότερες φωτο στο http://armenistis87b.blogspot.com/2011/12/blog-post_07.html

ΣΧΟΛΙΑ -ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -ΣΑΝ ΧΤΕΣ-ΣΑΝ ΑΥΡΙΟ

1.7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1925.Η εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,και στη στήλη της "ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ" ,παραθέτει απόψεις για τους ΔΡΙΜΕΙΣ ΧΕΙΜΩΝΕΣ.
Ο Αββάς Γκαμπριέλ ,αναλύει τη σύνδεση Αστρονομικών και Μετεωρολογικων κινήσεων ,με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων .Στο τέλος του άρθρου αναφέρεται :

"O Αββά Γκαμπριέλ ,παρατηρεί ωσαύτως ότι είς τούς πλείστους εκ τών γνωστών δριμυτάτων χειμώνων,το ψύχος άρχεται απο του Νοεμβρίου.Κατά τον μεγάλον τελευαταίον χειμώνα του 1917,ο παγετών ήρχισε εν Γαλλία ,από της 28ης Νοεμβρίου και διήρκεσεν επί πεντήκοντα συνεχείς ημέρες.Εν τούτοις,άλλοτε τα πρώτα ψύχη του Νοεμβρίου εξεφυλίσθησαν είς χειμώνα ,μαλακόν και βροχερόν....Αί προβλέψεις ,λοιπόν του Αββά Γκαμπριέλ,βεβαιούν ότι ο παρών χειμών θά είναι εξαιρετικώς δριμύς .Αν θα επαλυθεύσουν,θα το είδωμεν...."


Δεν ξέρω τι εγινε το χειμώνα του 1925.Ομως βρήκα μερικές φωτογραφίες απο το αρχείο του http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=18&langid=1 ,Οπου εμφανίζεται η Κηφισιά μέσα στα χιόνια κατα το έτος 1925 χωρίς όμως ,να διευκρινίζεται η ακριβής ημερομηνία :

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

http://armenistis87b.blogspot.com/2011/12/blog-post_07.html
Τελευταία επεξεργασία από nNoe και Δευτ 12 Δεκ 2011, 0:38, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/

"Ιn Hellasweather,we trust"
Άβαταρ μέλους
nNoe
 
Δημοσιεύσεις: 2071
Εγγραφή: Τετ 30 Μαρ 2011, 8:17
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ(ΚΥΨΕΛΗ)

Re: Ημερολόγιο μπαλαούρου

Δημοσίευσηαπό xionopatriarxis » Τετ 07 Δεκ 2011, 22:46

Πολύ ωραίο κείμενο Γιώργο. Μεστό και δυνατό! Οι συνειρμοί με οδήγησαν εδώ...

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=L7AeqPiwE5A&feature=related[/youtube]
Ὁ Λυγκηστίδος, Πελαγονίας καί Νοτίου Αἵμου, Ἀλέξανδρος
Άβαταρ μέλους
xionopatriarxis
 
Δημοσιεύσεις: 851
Εγγραφή: Τετ 06 Απρ 2011, 20:33
Τοποθεσία: Snowland

Επόμενο

Επιστροφή στο Συζητήσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Συζήτηση : Google [Bot] και 1 επισκέπτης

cron