Αναμνήσεις...

Γενικές συζητήσεις για τον καιρό και το κλίμα!

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό Snowstorm » Παρ 02 Δεκ 2011, 0:38

Το κατάλληλο τοπικ για το 1ο μου ποστ στη νέα λίστα...

Τσικνοπέμπτη 2004... η βαρεμάρα στο φροντιστήριο έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Τα μάτια μου καρφωμένα στη μεγάλη τζαμαρία για να δω πότε θα γίνει το ΄΄ντου΄΄. Τόσες μούφες είχαμε φάει μέχρι τότε...

Πέφτει η πρώτη νιφάδα...χτυπάει το κουδούνι...τα επόμενα δευτερόλεπτα έχουν διαγραφεί από την μνήμη μου.

Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής με ένα κοντομάνικο μπλε μπλουζάκι ΄΄Αθήνα 2004΄΄ να υψώνω τα χέρια...

Πατσαβούρες να χορεύουν γύρω μου και να στρώνουν ένα λευκό χαλί...

Οι φίλες μου με φωνάζουν. Δεν ξέρω αν τις ακούω...

Ο χρόνος έχει παγώσει κι αυτός όπως όλα γύρω μου εκείνη τη μαγική στιγμή.

12 χρόνια αναμονής τελειώνουν με έναν κεραυνό που τραντάζει το λεκανοπέδιο.
Από την Αγία Παρασκευή,
Σωτήρης Οικονόμου

***** Κάθε πράγμα στον Καιρό του και το χιόνι όλο το χρόνο*****
Snowstorm
 
Δημοσιεύσεις: 51
Εγγραφή: Πέμ 01 Δεκ 2011, 1:57
Τοποθεσία: Αγία Παρασκευή Αττικής, 240μ.

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό GiorgosP » Παρ 02 Δεκ 2011, 9:08

Καλώς τον Σωτήρη!!!
Τυχαίο που έκανες τέτοια περίοδο είσοδο;;; Δεν νομίζω!!!

Όσο για το 2004, φεύγω από την εργασία στο Μαρούσι. Πάω να βγω Ε.Ο. μέσω κάτω Κηφισιάς. Στις 18:00- 18:15 γυρνάει σε χιόνι από βροχή - χιονόνερο (όπως το είχε γράψει τότε ο Γκίκας). Μέχρι να βγω στην Ε.Ο. στο ύψος που πάει τώρα ο δρόμος για Ολυμπιακό χωριός, στρώσιμο σε δευτερόλεπτα 2-3 πόντους παντού εκτός δρόμου. Ενώ έχουμε προγραμματίσει με γονείς και συγγενείς να πάμε σε μια ταβέρνα στην Πετρούπολη, ανεβαίνω την Ε.Ο. και λέω όπου φτάσω. Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο χοντρά ανά λεπτό. Στρίβω προς Κρυονέρι με τρελό χιόνι και χιονοθύελλα. Επιστρέφω τάχυστα προς Περιστέρι (εκεί έμενα τότε). Βλέπω πάνω από 10 ποντάκια στα αυτοκίνητα και στις γνωστές επιφάνειες λίγο λιγότερα.
Κατά τις 19:30 (?) άνοιγμα του καιρού, πήθω όλους ότι αυτό ήταν τελείωσε ( :lol: ;) )και μπορούμε να πάμε με ασφάλεια στην ταβέρνα.
Καλά, το τι έγινε στην επιστροφή κατά τις 00:30-01:00. Δεν λέγεται.
Απίστευτες καταστάσεις.
Τρελές θερμοκρασίες το ίδιο βράδυ αλλά και την επόμενη μέρα.
Γιώργος Πατρίκης, Ν. Φάληρο

Γιατί αν η ελπίδα φαντάζει μεγαλείο, χαθήκαμε.
Γιατί αν η αισιοδοξία μοιάζει με ουτοπία τότε είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μια ζωή δίχως νόημα!
Άβαταρ μέλους
GiorgosP
 
Δημοσιεύσεις: 994
Εγγραφή: Τρί 21 Ιουν 2011, 8:20
Τοποθεσία: Ελλάδα - Αθήνα - Νέο Φάληρο

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό vits » Παρ 02 Δεκ 2011, 10:02

GiorgosP έγραψε:
Κατά τις 19:30 (?) άνοιγμα του καιρού, πήθω όλους ότι αυτό ήταν τελείωσε ( :lol: ;) )και μπορούμε να πάμε με ασφάλεια στην ταβέρνα.


Καλά είσαι απίστευτος! χαχαχαχαχα
Κώστας Βίτσιος, Μαρούσι, 236μ. καιιιιιι Εικόνα
Άβαταρ μέλους
vits
 
Δημοσιεύσεις: 613
Εγγραφή: Τετ 08 Ιουν 2011, 18:07
Τοποθεσία: Αττική

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό Konstantinos » Παρ 02 Δεκ 2011, 11:50

vits έγραψε:
GiorgosP έγραψε:
Κατά τις 19:30 (?) άνοιγμα του καιρού, πήθω όλους ότι αυτό ήταν τελείωσε ( :lol: ;) )και μπορούμε να πάμε με ασφάλεια στην ταβέρνα.


Καλά είσαι απίστευτος! χαχαχαχαχα



Η ατάκα της δεκαετίας θα ήταν αυτή Γιώργη!!! :lol: :lol: :lol: Αλλά αυτά είναι και τα καλύτερα! Όταν όλα πάνε αναπάντεχα όμορφα . . .
Κωνσταντίνος, Πάτημα Χαλανδρίου (246m)
Αθήνα
Άβαταρ μέλους
Konstantinos
 
Δημοσιεύσεις: 1277
Εγγραφή: Δευτ 13 Ιουν 2011, 17:00
Τοποθεσία: Πάτημα Χαλανδρίου (246m)

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό nNoe » Παρ 02 Δεκ 2011, 11:50

15 μέρες του 1987

Τυχαίνει καμιά φορά,σ ενα μικρό διάστημα χρόνου να συμβαίνουν πολλά σημαντικά γεγονότα για σένα και τη ζωή σου.Όπως τα κοιτάς μετά απο καιρό,λες ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς,παρά μόνο όπως ακριβώς συνέβησαν.

Δεκάρα δεν έδινα το χειμώνα του 86-87 για το πότε θα χιόνιζε.Ούτε άγχος είχα για την κίνηση των ατμοσφαρικών διταραχών.Ζούσα τη ζωή μου εκέι ,έξω στο δρόμο απογοητευμένος για την μη είσοδο μου στο πανεπιστήμιο,οργισμένος για ένα εκπαιδευτικο συστημα αξιολόγησης και εισαγωγης στα ΑΕΙ που προήγαγε και προωθούσε την παπαγαλία , αρνιόταν,καταδίκαζε και πολεμούσε κάθε κριτική σκέψη,επαναστατημένος και άνεργος απο νωρίς,σκεφτόμουν να πάω να τελειώσω το στρατιωτικό μου που με περίμενε για τα επόμενα 2 χρόνια .Μα πάνω απ όλα,ερωτευμένος,με το είδος εκείνο του έρωτα ,που μένει σε κάθε άνθρωπο,όσα χρόνια και αν περάσουν.Ερωτας βαθύς,ανιδιοτελής,που ψυχή και σώμα τα βρισκαν με μια αρμονία ζηλευτή.

Αυτός ήταν και ο λόγος που μ είχε κάνει να παρω το τελευταίο λεωφορείο γα τον Αγ.Αρτέμιο μην έχοντας δεκάρα στη τσέπη για την επιστροφή στα Εξάρχεια και ενώ γύρω το χιόνι είχε αρχίσει να πέφτει με βαριά στούπα ,ακόμα μια φορά ,έτσι,,στα ξαφνικά...Πως είναι να διασχίζεις με τα πόδια πολύ αργά το βράδυ την Αθήνα μέσα σε πυκνή χιονοθύελλα,μόνος σου τελείως,με κίνηση μηδαμινή....να μπερδευονται μέσα σου τα συναισθήματα και οι αγάπες και τελικά να τρελαίνεσαι και να παίρνουν φωτιά τα πόδια σου καιτο κρύο να μη σ αγγίζει....

Ενα πράγμα συνέβαινε τότε ,εκείνο το μαγικό 15 μέρο.Οταν ξεκινούσε κάτι ,ούτε έκανε πίσω,ούτε πηγαινε σιγά σιγά.Λες και όλα ηταν υποταγμένα σε μια και μοναδική γραμμή .do it.just do it.Και το κανε.Πολλές φορές.Οταν αρχιζε ,αρχιζε σίγουρα,σταθερά,είχε ένα σκοπό.Να τα καλύψει όλα.Να κυριαρχήσει σ όλα.Ο κόσμος σχολίαζε ειρωνικά τα δελτία πρόγνωσης.Κάποιοι γκρίνιαζαν.Όλοι αιφνιδιάζονταν.Για μένα ,ήταν έρωτας.Με ανταπόκριση.Για 15 μέρες χοντρικά,κάθε μέρα έσπαγε και ένα κάγκελο απο το παράθυρο της "λογικής "φυλακής.Απλώνονταν ένα τοπίο καινούργιο μπροστά μου.Μέσα μου κ έξω μου.Κάθε μέρα και μια υπέρβαση.Ας ειναι ο χρόνος που θα απομυθοποιει τις καταστάσεις ,ας μην είναι φωνές κακίας ,ουτε μειδιάματα ειρωνείας να στη χαλάνε την ώρα που ζείς το δικό σου "παραμύθι".

Μια νύχτα ,ένα στοίχημα 500 δραχμών μ έναν ξάδερφο.
-Τέλος ,μου είπε.Δε θα χιονίσει άλλο.
-Αν ξαναχιονίσει,θα μου δώσεις τα κλειδιά απο το σπίτι σου κ απόψε?τον ρώτησα.
-Δε θα χιονίσει ,ουτε τα κλειδιά θα σου δώσω .
-Κ αν χιονίσει?
-Αν χιονίσει ρε μαλάκα,έλα πάρε και τα κλειδιά κα θα σου δωσω και το 500 άρικο .Αλλά δε θα χιονίσει.Ε και γαμίδια δλδ...

Χιόνισε!! Σαν ερωμενη πιστή στο ραντεβού της,το'σκασε απο τη λογική,και ήρθε με αναμμένα μάγουλα,με κείνο το βάδισμα το ξεχωριστό,με χιλιάδες νιφάδες στα μακριά μαλλιά της.Τα κλειδιά ανοίξαν πάλι το μαγικό σπίτι της Ερεσσού,το 500 αρικο,έγινε σουβλάκια,κρασιά,τσιγάρα .Τα χαράματα ένα γαλαζωπό λευκό παγωμένο φως χύθηκε στη ζέστα του δωματίου και περιέγραψε έτσι στο περίπου πως είναι ο παράδεισος......

Ενας τσακωμός,μια παρεξήγση.Ενα κυνηγητό.Στα γραφεία της οργάνωσης ,μετά την αφισσοκόληση,ο τρόμος μη χαθεί τ όνειρο.Κάποιος σύντροφος την είδε εκεί,κάποιος άλλλος τη είδε αλλού.Και τρέξιμο στους δρόμους.Και φωνές.Αυτή φώναζα,το χιόνι άκουσε και άρχισε να πέφτει απο το πουθενά.Η μια χαρά μόνη της .Η άλλη ,λίγο παρακάτω σ ενα στενό,να κλαίει.Το χιόνι έδωσε τις αμοιβαίες εξηγήσεις.Ενα τσιγάρο στα δύο ,στο Μουσείο.Με το χιονι να κάνει αυτό πού έκανε εκείνες τις μέρες.Ιt just did it.Μέχρι να χαράξει όσο πιο βαθιά μπορούσε την μνήμη του στο μυαλό.Εκει απ όπου ήξερε οτι δε θα λιωνε ποτέ.Στο μυαλο και στη καρδιά.

Ενα πρωινό.Γωνία Σ.Τρικούπη και Στουρνάρα.Κρύο και λάσπες.Δε του άρεσε.Μεσα σε μισή ώρα η Ομόνοια είχε αποκλειστεί.Τ αμάξια ακινητοποιούνταν καταμεσής στο δρόμο.Θέα μέσα απο ένα καφενείο στην πλατεία.Νες καφές με γάλα γλυκός.Και camel.

Οπως όλα τα παραμύθια τέλιωσε κ αυτό.Σαν την γραμμή της Δυσης που σβήνει σταδιακά.Μα μεχρι το τέλος ήπιαμε το ποτήρι μέχρι την τελευταία νιφάδα που έγινε βροχή.Νύχτα 15ης Μάρτη στη Κηφισιά.Στην αρχή χιόνι πυκνο.Μετα στο γυρισμό για πρωτη φορά χιονόνερο,και στην Αθήνα ,στον Αγιο Αρτεμη ,βροχή.Ατέλειωτη βροχή. Και κλάμα.Κλάμα όμορφο.Περήφανο.Βαθύ.Και δώρα.Μια ζωνη,ένα γαλάζιο πουκαμισο.Ο ταρίφας κατάλαβε..Στο στρατόπεδο πάλι την άλλη μέρα,δενκατάλαβε κανείς τίποτα...

Ενα τραγούδι μου θυμίζει το τότε.Μάλλον δυο...
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=veYmyjt3KuQ[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=qEQxh1-FR5E[/youtube]
*nNoe*

http://armenistis87b.blogspot.com/

"Ιn Hellasweather,we trust"
Άβαταρ μέλους
nNoe
 
Δημοσιεύσεις: 2071
Εγγραφή: Τετ 30 Μαρ 2011, 8:17
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ(ΚΥΨΕΛΗ)

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό Konstantinos » Παρ 02 Δεκ 2011, 12:57

nNoe έγραψε:15 μέρες του 1987

Ενα πράγμα συνέβαινε τότε ,εκείνο το μαγικό 15 μέρο.Οταν ξεκινούσε κάτι ,ούτε έκανε πίσω,ούτε πηγαινε σιγά σιγά.Λες και όλα ηταν υποταγμένα σε μια και μοναδική γραμμή .do it.just do it.Και το κανε.Πολλές φορές.Οταν αρχιζε ,αρχιζε σίγουρα,σταθερά,είχε ένα σκοπό.Να τα καλύψει όλα.Να κυριαρχήσει σ όλα.Ο κόσμος σχολίαζε ειρωνικά τα δελτία πρόγνωσης.Κάποιοι γκρίνιαζαν.Όλοι αιφνιδιάζονταν.Για μένα ,ήταν έρωτας.Με ανταπόκριση.Για 15 μέρες χοντρικά,κάθε μέρα έσπαγε και ένα κάγκελο απο το παράθυρο της "λογικής "φυλακής.Απλώνονταν ένα τοπίο καινούργιο μπροστά μου.Μέσα μου κ έξω μου.Κάθε μέρα και μια υπέρβαση.Ας ειναι ο χρόνος που θα απομυθοποιει τις καταστάσεις ,ας μην είναι φωνές κακίας ,ουτε μειδιάματα ειρωνείας να στη χαλάνε την ώρα που ζείς το δικό σου "παραμύθι".

Ωραίο κείμενο Γιώργο. Μου άρεσε πολύ η παραπάνω πρόταση...

Από εκείνες τις ημέρες έχω σκόρπιες αναμνήσεις. Αυτό όμως που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι η ηρεμία που έπεφτε το χιόνι και κάλυπτε στο λεπτό το τζάμι του σταθμευμένου αυτοκινήτου (Βριλήσσια, Μάρτιος 1987)
Κωνσταντίνος, Πάτημα Χαλανδρίου (246m)
Αθήνα
Άβαταρ μέλους
Konstantinos
 
Δημοσιεύσεις: 1277
Εγγραφή: Δευτ 13 Ιουν 2011, 17:00
Τοποθεσία: Πάτημα Χαλανδρίου (246m)

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό Hengeo » Παρ 02 Δεκ 2011, 20:58

Τρομερή περιγραφή Γιώργο, μου άρεσε πολύ!

Τότε εγώ ήμουν 2 χρονών, οπότε.. Ο πρώτος χιονιάς με στρώσιμο εδώ στο Παλαιό Φάληρο που θυμάμαι ήταν αυτός του Φεβρουαρίου 1992. Ήμουν 7 χρονών όμως συνδυάστηκε με ένα άσχημο γεγονός και μου έχει αποτυπωθεί. Με ένα μικρό φρεσκάρισμα από τα αρχεία, θυμήθηκα πλήρως και τη σειρά των ημερών. Παρασκευή, πριν ξεκινήσει η κακοκαιρία, η μάνα μου φεύγει για Ζάκυνθο, η γιαγιά δεν ήταν καλά. Σάββατο όλη μέρα σχεδόν χιόνιζε κατά διαστήματα, πήγαινε να το πιάσει, έβγαινε ο ήλιος και το έλιωνε. Το βράδυ άρχισε να το πιάνει στις στέγες. Κυριακή πρωί, ξυπνάμε πολύ νωρίς από τα άσχημα μαντάτα στο τηλέφωνο, η γιαγιά πέθανε, ταυτόχρονα έξω όλα άσπρα, τι να περιγράψεις και τέτοια στιγμή από το τηλέφωνο. Μετά χιονοπόλεμος. Την άλλη μέρα το πρωί (ή αργότερα την Κυριακή, εδώ έχω ένα μικρό κενό μνήμης), ξεχιονίσαμε το αυτοκίνητο και άρον άρον αναχώρηση για Ζάκυνθο. Όσο δυτικότερο πηγαίναμε, έβλεπα με έκπληξη το χιόνι να περιορίζεται όλο και ψηλότερα. Τότε βέβαια δεν ήξερα τίποτα για χιονιάδες ανατολικών προσηνέμων. Γυρίζωντας διαπίστωσα ότι είχα χάσει λιγότερα μαθήματα από ότι υπολόγιζα, τα σχολεία είχαν κλείσει λόγω του χιονιού..

Μετά ακολούθησε η μαύρη δεκαετία, μέχρι τον Ιανουάριο του 2002..
ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΕΠ'ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΒΙΑΣ
Άβαταρ μέλους
Hengeo
 
Δημοσιεύσεις: 821
Εγγραφή: Παρ 10 Ιουν 2011, 16:08
Τοποθεσία: ΚΛΕΙΣΤΟΝ

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό GiorgosP » Σάβ 03 Δεκ 2011, 10:30

Καλημέρα! :)
Το 1987........ τι εικόνες, τι μνήμες.....
Προσπαθώ να μην ξεχάσω τίποτα, μακάρι να υπήρχε μια συσκευή η οποία να μπορούσε να καταγράψει τις εικόνες και τους ήχους που έχει η μνήμη και να μπορείς να τα βλέπεις σε video...... τι ωραία θα ήταν.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση, ότι το χιόνι έπεφτε απλόχερα (όπως πολύ σωστά γράφει ο Γιώργος και ο Κώστας) παντού.
Θυμάμαι, τις σκηνές των σεισμόπληκτων στην Καλαμάτα να έχουν χιόνι πάνω τους. Πίστευα ότι δεν χιονίζει τόσο νότια. Ειδικά δε, όσο νότια και δυτικά. Δεν θυμάμαι πως μου είχε κάτσει αυτή η εικόνα.
Θυμάμαι, ένα ρεπορτάζ από τον Πειραιά, και το χιόνι ώρα μεσημέρι, είχε στρωθεί για τα καλά στα αυτοκίνητα και στα πάρκα. Ο κόσμος συνέχιζε τις δουλειές του σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.
Θυμάμαι να είμαι φροντιστήριο αγγλικών, στο 2ο όροφορ και να κοιτάω τις στέγες από τα κεραμίδια σε γειτονικά σπίτια να αλλάζουν χρώμα από κόκκινο σε λευκό μέσα σε 2-3'.
Θυμάμαι, την ενημερωτική εκπομπή 3 Στον Αέρα στην κρατική τηλεόραση, με Παπαδάκη Γιώργο, Σεμίνα Δηγενή, Γιάννη Δημαρά. Θυμάμαι την τηλεφωνική επικοινωνία με τηλεθεατή από Σκόπελο: "Έχουμε χιονοθύελλα στο νησί και το μεγαλύτερο βουνό μας, έγινε 681 μέτρα!!". Αμέσως πετάγομαι στους χάρτες να βρω το μέγιστο υψόμετρο της Σκοπέλου είδα με έκπληξη ότι το Δέλφη είναι στα 680 μέτρα. Είχε ένα μέτρο χιόνι!
Θυμάμαι ένα πρωϊνό να σηκώνομαι για να πάω στο φροντιστήριο αγγλικών και η Λεωφόρος Θηβών ήταν άδεια από αυτοκίνητα ενώ είχε χιονοθύελλα με πάνω από 15 πόντους σε μια από τις κύριες περιφερειακές λεωφόρους της Αθήνας τότε.
Γιώργος Πατρίκης, Ν. Φάληρο

Γιατί αν η ελπίδα φαντάζει μεγαλείο, χαθήκαμε.
Γιατί αν η αισιοδοξία μοιάζει με ουτοπία τότε είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μια ζωή δίχως νόημα!
Άβαταρ μέλους
GiorgosP
 
Δημοσιεύσεις: 994
Εγγραφή: Τρί 21 Ιουν 2011, 8:20
Τοποθεσία: Ελλάδα - Αθήνα - Νέο Φάληρο

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό vits » Σάβ 03 Δεκ 2011, 18:21

GiorgosP έγραψε:Καλημέρα! :)
Το 1987........ τι εικόνες, τι μνήμες.....


Εικόνα

Με νιώθετε ε;
Κώστας Βίτσιος, Μαρούσι, 236μ. καιιιιιι Εικόνα
Άβαταρ μέλους
vits
 
Δημοσιεύσεις: 613
Εγγραφή: Τετ 08 Ιουν 2011, 18:07
Τοποθεσία: Αττική

Re: Αγαπημένες καιρικές στιγμές

Δημοσίευσηαπό vits » Σάβ 03 Δεκ 2011, 18:28

Εικόνα
Κώστας Βίτσιος, Μαρούσι, 236μ. καιιιιιι Εικόνα
Άβαταρ μέλους
vits
 
Δημοσιεύσεις: 613
Εγγραφή: Τετ 08 Ιουν 2011, 18:07
Τοποθεσία: Αττική

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο Συζητήσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron